Isa ito sa mga araw na nagdurugo ang buo kong katawan. Pitak-pitak ang daloy ng bawat salita sa isip ko. Isa din ito sa mga araw na hindi ko ipinagdasal sa Iyo. Pero sino nga ba ako para pagbigyan Mo. Ilang ulit na kitang nilulunoy sa batis ng tuyong dahon, o sa di mabilang na sugat ng takipsilim o depende sa kulay ng bukang-liwayway.

Hindi na ako magsasalita. Pero hindi ko mapigilan. Bakit siya? Bakit hindi sila? O bakit hindi ako? Hindi ba sinabi ko naman sa Iyo, ako na lang, ako na lang. Tatanggapin ko naman lahat-lahat dahil alam ko kung saan ako lulugar at dahil alam ko kung anong kinatatayuan ko.

Ito pong bayad. Yun ang natatandaan kong sinabi ko sa driver ng jeep. Dun ko din nakita ang isang ale. May dala-dala siyang gula-gulanit na bayong. Mukha’y pinatanda ng panahon. Pagtingin ko sa labas ng jeep, nagkakagulo ang mga uwak. Gustung-gusto kong makakita ng uwak. Oo, isa iyon sa mga pangarap ko.

Bumaling ako sa katabi kong matandang lalaki. Nakadantay ang kanan niyang paa sa kaliwa kong paa. Nagpapaligsahan sa pagkulubot ang balat niya sa mukha at katawan. Amoy na amoy ko ang mukha ng katandaan. Nakatingin siya sa akin.

Dumiretso kami sa isang pampasaherong bus. Walang air-con. Sira-sira ang mga upuan. May naghuhumiyaw pang mga salita “LET’S MAKE LOVE!” “PAKYU WORLD!” “IBAGSAK ANG PASISMO!” Samu’t saring salita. Lahat may gustong sabihin. Lahat nasasaktan. Lahat humihiyaw dahil sa pamamaga ng sugat. Tao ako, nasusugatan! Saklolo!

Dumating ang konduktor. Sa Cubao, sabi ko. Tiningnan niya ang nakaupo sa kabilang dulo. Ang matanda kanina sa jeep. At saka ko pinagmasdan ang ilaw sa labas ng bus. Ito ang kagandahan ng buhay! Ang pagsilang at kamatayan. Pero bakit nga ba may kinakailangang mamatay? Bakit may kinakailangang magkasakit?

Umuubo ang matandang lalaki sa kabilang dulo. Salit-salitan ang ubo at ang ingay sa TV at ang pagbagsak ng mga luha. Ano na nga ba ang magandang bagay na nagawa ko sa mundong ito? Pagkatapos ng labingpitong taon ng pag-aaral at pangangarap, ano nang mga nangyayari? At bakit Mo ako binibigyan ng ganitong mga pagsubok?

Tumayo ako sa inuupuan ko’t dali-daling lumipat sa tabi ng matandang lalaki.

Ang pinagtataka ko, bakit walang sumasakay sa bus? Wala bang may gusto ng sira-sirang upuan? Ng amoy ng kahirapan? Ng sira ang air-con? Ng malinaw mong nakikita ang nasa labas ng umaandar na bus?

Binuksan ko ang shorts niya. Hindi siya pumalag. Ipinasok ko ang kanang kamay ko sa loob ng kanyang shorts. At saka kinapa-kapa ito. Pinaglaruan ang ano niya. Sinalsal ang ano niya. Bakit hindi ka napalag? Bakit hindi mo tapikin ang kamay kong naglalaro sa loob mo? Naririnig ko ang halinghing ng matanda.

At saka ko iyon itinigil. Tumayo. Hinila niya ako pabalik. Nakatingin siya sa akin. Pinagmamasdan ko ang mukha niya habang patuloy ang pagluha ng kasawian at kapighatian.

Dali-dali akong bumaba ng bus.

Tinakpan ang dalawa kong tainga. Pumikit. Humiyaw sa lahat ng pagsubok na ibinabato ninyo sa akin. Nasaan pa ang sanlaksang pagsubok? Ipukol ninyo, ipukol ninyo!

Umuwi ako ng bahay. Humiga sa kama. Pinatugtog ang paborito kong kanta ng Radiohead.

Nakatingin ako sa kisame. Naghihintay. Nagtatanong.

Ang mga tula ay may malansang titik. Hinog na hinog sa bangungot. Kailan pa nga ba ako naging mapangarapin?

Isa ito sa mga araw kung saan ipinagdarasal kong sana’y hindi na lamang ako nabuhay sa mundong ito.Isa ito sa mga araw na ayaw ko nang balikan.

Narito ang mga luha. Nakasilid sa dibdib ko. Hindi nila makayang umagos at baka matangay ang buong bayan.

Narito ang mga luha.

Magtatatlong buwan na pala akong bum. Maliban sa pagbabasa ng libro o mga nobela (sa suma ko’y nakatatlong nobela na ako at inuumpisahan nang basahin ang “Acquiring Eyes” ni Beller), panonood ng mga pelikula sa DVD na pinagpaguran kong hagilapin sa Quiapo, pag-iinternet (facebook, pagbabasa sa mga forum, paghahanap ng mga journalistic article, film reviews at kung anu-ano pa na pinapaniwalaan kong makakatulong para hindi pumurol ang utak ko),  at pag-iisip ng lahat ng mga bagay at pangyayari na maaaring pumasok sa utak ko, tinatakasan man ‘to o hinahagilap kung saan, eh wala na akong ibang ginagawa. Minsan nakakasawa din pala pero minsan iniisip ko, kung tatanggapin ko ang ilang trabaho na hindi ko naman talaga in-apply-an kundi ni-refer lang ako, magiging masaya ba ‘ko? Makakatawa pa ba ko tulad ng nagagawa ko ngayon? Nasa matino pa kayo akong pag-iisip kapag tinanggap ko ang mga yun?

Pero isa lang ang napansin ko, masyado akong nagiging mapangarapin. Nangangarap ako ng kung anu-anong mga bagay na alam kong malayong mangyari sa reyalidad. Kailan kaya matatapos ang digmaan sa mundo? Kailan kaya mare-realize ng CNN at BBC na mas importante ang nangyayari sa Iran kaysa sa 24-hour coverage nila ng kamatayan ni Michael Jackson? Kailan kaya matututunan ng nanay ko na baliw ang isa niyang anak? Ayaw magtrabaho, hindi alam ang gusto sa buhay. Hindi ko gustong yumaman, ang gusto ko maging malaya.

Sa mga susunod na araw, hindi ko na alam ang gagawin ko, siguro manonood na lang ng TV o pelikula, o magbabasa ng libro, o mag-iinternet. O siguro susubukan ko na lang ulit magsulat. Hindi ko alam kung kaya ko pa bang magsulat o baka nagtampo na ang dalawa kong kamay. Ayun.

(mis)edukasyon

If one is going to look at my portfolio, he could see one of my documentaries entitled (mis)education. As the title says, it is about the rampant miseducation in our country.

As much as I want to make this entry as serious as possible, I think I can’t. I am warning all of you dear readers, read at your own risk, an overdose of laughter while reading the entry could be very bad.

Out of boredom, I told my mom  I want to check her students’s diagnostic test papers (see: DIAGNOSTIC test), she granted my wish, thank GOD! I was checking the test papers a while ago and some of my mom’s students made my day. I don’t know if the process of making my day was in a positive or negative way. I actually do not know if I will be mad or I will just laugh out loud at the top of my lungs, I don’t know, I really don’t know. But one thing is for sure, revitalization is really needed in the education system of this country.

QUESTIONS AND ANSWERS FROM THE DIAGNOSTIC TEST

1. Ito ang resolusyong itinutulak ng mga kongresista para sa pagbabago ng saligang batas…

a. HR1109       b. RA 5062      c. RH901        d. New Year’s Resolution

Mahabaging Bathala, may sumagot ng “D”. As in. As in hindi ko kinaya!

2. Pinakamalaking digmaang kinasangkutan ng sangkatauhan…

a. World War I     b. World War II     c. Civil War      d. Hayden Kho Sex Scandal

Por dios por santo, may sumagot ng Hayden Kho sex scandal. Sabi nga dun sa patalastas ni Villar, lumuwa ang buwa ko.

mga naipong tala sa alkansya ng pangarap habang ang kaliwa kong paa ay patuloy sa pagdantay sa kanan niyang paa

1. A former classmate texted me this morning and asked me if I already have a job. I said NO since aside from typing my mom’s test papers and googling anything in the nets, I am still a bum after 17 years of non-stop education.

Anyway, she referred a job to me. Quite interesting though I will just get a very low compensation. Okay lang. Let’s try this for this EXPERIENCE that they are talking about.

2. I realized last last night that I have to make change. My life for the past months had been so boooring and predictable. I am just denying the fact that this life sucks, well, it really is.  So I need to be productive! Come on, let’s make love people!

3. Kung ako’y masasaktan kaya kong balikan ang mga class card kong may uno na minarkahan ng mga sikat at magagaling kong propesor. Tingnan ninyo, 1.0, uno, mataas na grado, uno. Pero maswerte ka pa rin pala, dahil sa bawat luha ko’y matutunaw ang aking uno, ang yakap-yakap kong class cards na binilugan ang uno ng sikat at magagaling kong propesor, ngunit ikaw, may kamay na dadampi sa iyong likuran, may daliring hahaplos sa iyong mukha, may labi na hahalik sa mga mata mong lumuluha. Anong magagawa ng aking uno sa isang wagas at tunay na pag-ibig?

Sisimulan ko ang sulating ito sa pagbabalik-tanaw. Naipakita kong matapang ako. Hindi ako umiyak sa likod ng mga kasawian. Ipinakita ko ang nakatindig kong sarili, nakatapak ang dalawang paa sa sahig, nakataas ang mukha na tila walang nangyari.

Naiisip mo ba ang sarili mong naglalakad sa gitna ng ulan? Wala kang payong. Wala kang panyo. Iniisip mo, ano nga bang meron ka? Pero nung inisip mo, wala, wala pala lahat. Niloloko mo lang ang sarili mong meron ka pero wala ka naman talaga.

Nakatayo ka sa gitna ng Quezon Avenue, malakas ang ulan, wala kang panyo at wala kang payong, nakikisilong ka sa underpass. Malakas ang bayo ng ulan, ng hangin. Nagpapaunahan ang mga kotse, bus at taxi sa avenue na kahit na nakikinig ka sa ipod mo ng The Origin of Love ni Rufus Wainwright eh dinig mo pa rin ang hininga ng Quezon City.

Pero marami kang iniisip, ang nanunurong moralidad, ang kasawian, ang pakikibaka, ang pangarap, ang pakikiulayaw at marami pang iba na pilit pumapasok sa isipan mo kahit na tinatakpan mo na ito ng dalawa mong kamay. Layuan ninyo ako, layuan ninyo ako!

Nanunuot ang alaala, sabi nga ng isang poeta, para raw itong alikabok sa dila. Putanginang mga alaala ‘yan! Putanginang mundong ‘yan! Putanginang kasawian ‘yan! Putanginang ‘yan! Pakyu world!

Umuulan. Wala kang payong ni panyo. Hinayaan mong mabasa ka ng ulan. Ano ang panlaban mo sa ulan, wala ka sa sarili mo. Iniisip mo ang nangyaring mga kasawian, ang mga pangarap mong nagpira-piraso. Tumatawa siguro sila ngayon! Beeeeh! Buti nga sa’yo! Hahahahahaha.

At ang tawang iyon ay para sa lahat ng hindi marunong tumawa.

Umaagos na ang luha sa mga mata mo na ilang buwan mong kinimkim, pero hindi mo ito pinapansin, pasalamat ka sa ulan! Pasalamat ka sa mundo na nagkaloob ng ulan! Pasalamat kang nakikiluha ang ulan sa’yo. Pagkatapos ng mahabang panahon, lumuha ka rin!

Pero nang nasa MRT ka na, hindi mo mapigilan ang dayain ang pag-iyak. Ang sunud-sunod na kasawian, ang kawalang-paglingap, ang pagkukubli, ang lahat-lahat na gusto mong takasan, isa-isa sila at nagpapaunahan na magslide sa pisngi mo. Pero hindi, matapang ka (yan ang sinasabi mo) kaya’t nilalabanan mo sila. Mahigpit ang pagkakahawak mo sa pantalon mo para hindi umagos ang mga luha, tinitingnan ka na ng katabi mo. Nakakaawa ka! Awang-awa ka sa sarili mo. Ito ba, ito bang buhay na ito?

Isang maligayang kaarawan!

random thingzzzzz

I am spending my life in a lovely and not-so-lovely way these past days. Random things from this effing life are quite fun and indulgent. Hehe.

1. I found myself listening to my ipod nano (yes, my ipod nano is now alive and kicking! thanks to my patience) and staring at the ceiling of our house, then, Sunday Morning from the best fockin band ever, The Velvet Underground, was played. Oh well, not actually the best fockin band ever but man, THE VELVET UNDERGROUND is a bunch of looove and pag-ibig. Okay, let’s go straight to the point, I usually use my ipod outside the house coz I always have better things to do in our house like surfing the net, watching DVDs, reading heavy reading books, and studying (shit, i am now accepting the fact that i am already no student in the past two months, another shit!), but all of these things have changed the past days, I am now using my ipod in our house while staring at the ceiling. FCK, i am bored, as in bored, as in B-O-R-E-D! Didn’t I say I am loving this kind of life? Jimi Hendrix must be very proud for his manic depression. Ahahahahahahaha.

2. Why I am finding Hosseini’s A THOUSAND SPLENDID SUNS a difficult book to read? Maybe or just maybe, the novel is on the verge of presenting the characters, events and plot in black and white. And ohmyfreakinandfrigginGOD! that would be the most dangerous thing that a writer can do.

3. And so I am still the undisputed number one sangkap of gossips. I have nothing better to say, all the cards are presented, judge it for yourself.

4. Finally, a Filipino filmmaker bagged one of the most prestigious awards that a film director can get, the CANNES BEST DIRECTOR award.

Alam mo yung pakiramdam na kahit hindi mo gusto ang director at may duda ka kung deserving ba talaga siya o nanalo lang ba dahil sa shock value o dahil he just received the long-overdue award for Filipino filmmakers in CANNES, eh masaya ka pa din at proud? Ang weird no? Pero sana lang matuto na ang filmmaker sa lesson na to, hindi lang naman about kahirapan at krimen at korupsyon ang kaya nating gawin di ba? O di kaya, bakit hindi natin gawin ang pelikula ng may buto at laman, ng may puso.

5. A friend is telling me that she wants me to be the production manager of her production thesis. But nah, I want to be the assistant director. Being a PM is like killing yourself, I remember managing my own production thesis coz some barbaric individual tried to sabotage my thesis. Oh well, nakangiti pa rin ako ngayon beetch!

6. It seems that my plans are not falling on its right places, I knew it! I need to have a PLAN B. And with that, me needs racket, I want racket! more and more racket! I am a rockstar, KERI?

Filipino film in CANNES

22. EXT. SMOKEY MOUNTAIN. AFTERNOON

Naglalakad sa Smokey Mountain sina Joseph at Ruben. May mga bahay na barung-barong ang nakapaligid sa bunduk-bundok na basura. Naglipana ang mga langaw na kahit saan ay lumilipad.

Sa isang umpukan ay may mga batang maralita ang namumulot ng basura. Madungis ang damit ng mga bata, ang kanilang hitsura’y masyadong maamos. Dinadapuan ng langaw ang iba’t ibang bahagi ng katawan ng mga bata ngunit wala silang pakialam dito.

Mapapansin nina Joseph at Ruben na sa isang umpukan nama’y may mga foreigner na may dala-dalang camera. Kinukuhanan ng mga ito ang mga batang paslit na namumulot ng basura. Kinukuhanan nila ang mga bata at ang kahirapan na kanilang pasan-pasan.

RUBEN
Tingnan mo ‘tong mga foreigner na ‘to, kuha ng kuha ng mga pictures. Tiyak ko, isasali yan sa kung anu-anong Photo contest sa ibang bansa.

Titingnan ni Joseph ang nagaganap. Patuloy sa pagkuha ng mga litrato ang mga foreigners habang ang ibang bata ay umaarte na kunwari’y namumulot ng basura. Ang iba nama’y kakaway-kaway pa sa camera.

JOSEPH
Yan ang gustung-gusto ng mga taga-ibang bansa, ang kahirapan, ang baho, ang dumi, ang krimen, ang third world.

RUBEN
Kaya nga ba sinasabi ko na sa’yo kapag nakuha na natin ang kayamanan na hinahanap natin eh gumawa agad tayo ng pelikula tungkol sa kahirapan. Ipapakita natin tong Smokey Mountain! Yung mga bata na yan na pinipicture-an ng mga foreigners eh isasama natin sa video para magmukhang nakakaawa talaga yang mga batang yan!

JOSEPH
Sure hit yan tsong! Patok agad sa mga tao yan. Hahaha. Ganun ang gustung-gusto nila di ba? Isipin mo ‘to naglalakad tayo sa world red carpet premiere ng unang maayos na pelikula natin! Nagpapalakpakan ang lahat ng tao, kinukunan tayo ng pictures. Nagsisigawan ang lahat!

CUT TO

23. INT. MOVIE HOUSE. NIGHT (dream-like)

Naglalakad sina Joseph at Ruben sa world red carpet premiere ng kanilang unang maayos na pelikula. Maraming tao ang nakatingin sa kanila. Ang iba’y mga reporters, may mga photographers, may mga nanonood lang.

Maingay ang lahat ng tao. Naghahalo ang sigaw, palakpakan, at kantiyawan. Patuloy pa rin sa paglalakad sina Joseph at Ruben. Lalong lumalakas ang palakpakan at sigawan ng mga tao.

Nakangiting babatiin ang lahat ng tao nina Joseph at Ruben. Halatang-halata ang galak at tuwa na kanilang nararamdaman dahil sa natamong tagumpay ng kanilang unang pelikula na tungkol sa kahirapan, seks, at krimen.

CUT TO

24. EXT. SMOKEY MOUNTAIN. AFTERNOON.

Babalik sina Joseph at Ruben sa pag-uusap.

RUBEN
Puta! Ang astig ng pelikula natin pag nagkataon!

JOSEPH
Kikita na sa box office, mananalo pa tayo ng mga international award. Basta lalo nating ipapakita ang kahirapan, yung dumi, yung puro basura, tapos may krimen, dapat may rape scene ng tatay na momolestiyahin ang anak niyang batang babae. Tapos may bakla sa kanto na papatayin ng call boy! Putek! Asteeg!

RUBEN
Tsong, mananalo tayo ng award niyan!

JOSEPH
Hindi lang award. Sisikat tayo sa buong mundo! Tayo ang magpapatuloy sa Third World Cinema!

CUT TO

25. EXT. INTERNATIONAL FILM FESTIVAL. NIGHT. (dream-like)

Nasa isang international film festival sina Joseph at Ruben. Awards Night ito nang film festival.

HOST
And the Best Picture Award goes to..

Ipapakita sa audience sina Joseph at Ruben na magkahawak-kamay. Halatang nagdarasal na sana’y sila ang tawagin sa entablado.

HOST
POOR-lipinas by Joseph Mercado

Magtatayuan ang lahat ng tao. Magugulat si Joseph sa narinig, siya ang nanalo. Palakpakan ang lahat ng tao.

Tatayo si Joseph mula sa kanyang inuupuan. Yayayain siyang pumunta sa stage ni Ruben.

JOSEPH
Thank you, thank you very much! God, thank you for giving me the talent! To my Lolo Andres and to my brother Jinggoy, thank you for always supporting me. To my mom and dad who are now playing poker with Saint Peter, this is for you both! To Ruben, my dearest friend, thank you thank you very much! To my staff and crew, thank you very much! To Rizal and Simoun, thank you also! To my beloved countrymen, this is for us! Bansa natin yun! Ang galing natin!

Magpapalakpakan muli ang lahat. Tuwang-tuwa si Joseph na bababa sa stage ng film festival.

Ang Primera Klaseng Pelikula sa Ikatlong Mundong Masagana
(An excerpt from my Film122 script under edlej)

I’ve been suffering from this illness for almost a month now. Maagang magigising dahil sa panaginip, titingnan ang cellphone at pagkatapos mapapatingin sa kisame at saka bubuntung-hininga. Tapos iisipin kung anu-ano na nga bang mga bagay ang pwede na namang gawin para takasan lahat ng tumatakbo sa utak ko, bakit ganyan, bakit ganun, kailan, bakit, bakit, bakit? Puro bakit, walang kasiguraduhan pa rin sa tanong na lalong nagpapagulo sa takbo ng utak.

Pagkagising, pupunta sa banyo, titingnan ang mukha sa salamin, pagkatapos maghihilamos tapos titingnan uli sa salamin ang mukha ng ilang segundo, 1, 2, 3…

Mag-iinternet… Kakain, kakain, magbubuklat ng libro na ayaw magpaintindi dahil sa hirap basahin. Objectivism and Existentialism ang drama ng mga writer.

Manonood ng TV.. manonood ng DVD, matutulog hanggang sa unti-unti na naman akong patayin ng gabi sa kaiisip.

Pagkatapos ng ilang taong pag-aaral, nakakulong ako ngayon sa bahay, walang ginagawa sa buhay, pinagmamasdan habang unti-unting natutunaw lahat ng pangarap ko.

And so I chose to bum around at my own hometown. At this point, I’m still clueless on what this world has to offer me. Two packs of cigar and three cups of black coffee are not enough. Oh well, I am enjoying and loving my life.

At 3am I’m still awake, listening to the sounds of whatever-it-is-insects-chicks-or-what-goddam-ano-ka-ba-talaga? and then Imogen Heap’s Hide and Seek will be played.

Obviously, I have nothing better to do with this godforsaking life. An overdose of Joni Mitchell’s BOTH SIDES NOW is dangerous. I might find myself hanging around somewhere. But man, I am loving this life. By my reckoning, three or more inches of this non-stop thinking and ranting and blabbing and I will be surrendered to the hospital.

And so you know that MUSIC is my life right now. KID A is killing me. Thom Yorke is raping me every night thus I am loving it more than ever and more than forever!

But yeah, I know that I should still strive to be a productive individual so I tried to write and write and write. And when will writing be writing be writing and be writing? I suck in writing. You know what I mean? I don’t know what to tell and how to tell what I want to tell. You get it? Okay, I can stare at that piece of paper for the rest of this goddam life.

Explore. I want to explore things. I want to go to places I’ve never been to. I want to try different things. How about being a concubine of a politician? or of a fisherman? I am telling you, I am loving this life! I fockin swear!

Sigh. Enough of this senseless musings.

And so REM’s Everybody Hurts is playing and playing and playing on my head…